Ervaringen van de ‘oude’ crew

De crew van de afgelopen jaren vertelt hieronder waarom je op het strand zou moeten komen werken. Lees de verhalen en laat je overtuigen!


tarzanJasper (Tarzan) - Chief Centre Court


Na twee weken op Scheveningen te hebben gezeten, ben ik kapot, trots en het strand aan het missen. Vandaar dat ik het mailtje typ met het liedje I gotta feeling zodat ik een beetje in de strandsferen blijf. Mijn dank is groot! Heel groot! Een heel seizoen hebben we erop zitten en wat voor een! Een succesvolle, met natuurlijk hoogtepunten en vast en zeker ook momenten dat je het even niet meer zag zitten! Maar dat mag, dat is logisch zelfs, maar top dat je dan toch bent doorgegaan. Dat getuigt van doorzettingsvermogen en dat is iets wat je moet koesteren.
Kijk bijvoorbeeld naar het laatste weekend.. Met deze weersomstandigheden; dachten veel mensen vrijdagavond "Dit wordt niks". Maar niemand van de crew heb ik daar ook maar één woord over horen zeggen. Nee, de crew was vastbesloten om samen met de vereniging Punch, zowel de World Tour als Palm Beach op te bouwen en door die vastberadenheid stond het evenement om 9 uur ‘s ochtends. Geen deelnemer heeft er last van gehad en dat is erg knap! Want reken maar dat er wat mensen hebben staan kijken met hun mond wagen wijd open, toen zij zaterdagochtend het strand op kwamen terwijl ze vrijdagavond weg waren gegaan. Opgeven komt niet voor in het woordenboek van de crew. Jullie gaan altijd door!

terug

jaimyJaimy van Houten - Chief Centre Court

Op donderdag niet meer je tas inpakken, niet meer knuffelen met Henrieke, geen discussies met Kev en Jeff, geen zand in je slaapzak, geen zand in je tosti en geen gezellige avondjes Palm. Wat een raar idee. Straks ga ik het nog missen.. Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor je eindeloze inzet, gezelligheid en de vele knuffels. Jullie waren geweldig dit jaar en hopelijk volgend jaar weer.
Ik wens jullie een fantastische winter en tot snel!

terug





henriekeHenrieke - Chief Beach Shop / Chief mama

‘Wil jij als chief mama, ook nog even een stukje schrijven over afgelopen seizoen?’ Dat was de vraag die mij enkele weken geleden op de boulevard van Scheveningen gesteld werd. Doe ik even, was mijn gedachte daarop, aangezien ik normaal gesproken niet zo moeilijk ben in het vinden van de juiste woorden. Toch heb ik nu al diverse pogingen gedaan om mijn gevoel van de afgelopen maanden op papier tekrijgen, en steeds blijkt het een vrijwel onmogelijke opgave te zijn. Maar perfectiebestaat niet, dat is ook de afgelopen maanden gebleken. Streven naar perfectie is een ding, het ook daadwerkelijk bereiken een tweede. Ergens je uiterste best voor doen, en al je energie er in steken, leidt vaak ook al tot een geweldig resultaat. Hoe ik het seizoen ervaren heb? Als een overvloed aan nieuwe ervaringen, nieuwe plekken en nieuwe gezichten. Er zijn mensen die ik niet meer kan wegdenken uit mijn dagelijkse leven, al zitten ze er nog maar zo kort in. Het idee dat ik niet langer de dagen en nachten met ze door ga brengen, is bijna onbegrijpelijk. Ik ging hier werken voor de lol, omdat ik nieuwe mensen wilde leren kennen. Wat ik heb gekregen? Ontelbaar veel mooie, grappige, leuke, onvervangbare momenten en een paar rottige tegenvallers waar we uiteindelijk sterker uit voortgekomen zijn. Zijn er tranen gevallen? Ja. Helemaal als de vermoeidheid de overhand krijgt, of als het einde in zicht komt. Er zijn uit mijn ogen tranen gevallen van verdriet, maar ook van geluk. En geen traan is alleen gevallen, want iedere keer zat er iemand naast me die het wat kon schelen. Die zich in me interesseerde. Die begreep waar het verdriet, of het geluk vandaan kwam. Wat dit werk zo mooi maakt? Al kan er nog genoeg verbeterd worden, heb ik me maar al te goed beseft dat iedereen gewaardeerd wordt. Dat iedereen op zijn eigen manier een verschil maakt, of dit nou met een groots of klein gebaar is. Noem me sentimenteel, maar het strand was de afgelopen maanden mijn thuis. Bepaalde mensen heb ik meer gezien dan mijn familie en vrienden bij elkaar. En ja, ik heb soms steen en been geklaagd, maar ik heb me ook gerealiseerd dat er genoeg mensen zijn die keihard knokken om het ‘ons’ als crew zo goed mogelijk naar onze zin te maken. Het klagen verdwijnt als ik me bedenk dat ik niet meer op het strand sta. Dat ik er niet morgen, overmorgen of van het weekend weer gewoon aan het werk ben.

terug

BJBart-Jan (BJ) - Chief Outside Courts

Afgelopen seizoen hebben we met z’n allen veel meegemaakt en zijn we op veel plaatsten in Nederland geweest. Het vorige seizoen heb ik wel gewerkt, maar mijn taak als chief outside courts van dit jaar was voor mij wel een nieuwe invulling. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Tarzan. Ook al bekend met Palm Beach maar voor het eerst een heel seizoen chief centre court. En ja dat degene die het allemaal bij elkaar moest houden alleen nog 0 ervaring had bij Palm Beach, Alain onze chief beach :P. Lelystad, Renesse en Rockanje waren onze eerste uitdagingen voordat we met het ‘echte’ werk gingen beginnen in Scheveningen I. Onervaren crew, niet geheel ervaren chiefs, nieuwe opbergsystemen, elke keer weer meer spullen om te vervoeren. Het zou wat gaan worden!! Maar jullie waren onvoorstelbaar goed. Ik heb elk weekend weer verbaasd gestaan over het doorzettingsvermogen wat de meeste van jullie elke keer weer konden opbrengen. Af en toe zelfs zover kunnen gaan totdat je er bijna letterlijk bij neervalt. Werken bij FreeTime gaat (zoals jullie nu ondervonden heb) nooit geheel vlekkeloos en er moeten altijd uitdagingen overwonnen worden. Dat hebben wij met z’n allen toch maar weer geflikt en jullie zullen zelf ook gemerkt hebben dat de Palm Beachers elk weekend weer 100% tevreden waren over wat wij hun aanboden.

terug

jeroenJeroen van Eijk – Chief Beach

Wat een geweldige zomer hebben we achter de rug. Het ene weekend nog leuker dan het andere. En ja ook was het ene weekend nóg zwaarder als de ander, maar wat een toptijd heb ik gehad tijdens het Beach seizoen 2010. Bij het Meren Beach Circuit waren we, bijna altijd, met dezelfde crew aan het werk. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. Want je leert net wat minder mensen echt goed kennen van de gehele crew. Maar voor de mensen waar ik altijd mee heb mogen werken: Jaimy, Henrieke, Anne, Jef en Kev, Jeroen D. en Koen W. ik heb een toptijd met jullie gehad. Stappen en vaak een dagje eerder op locatie met Jaimy. En dan moest de Palm natuurlijk even getest worden. Met Anne samen de wedstrijdformulieren voorbereiden of slapen in het veel te kleine tentje. Met Jef en Kev stom ouwehoeren, grappen maken maar ook keihard werken aan onze out side banen ;) En onze Chief mama, Henrieke. Heerlijke knuffels, goede gesprekken, dansen op foldtables, het kon allemaal. En dan hebben we nog Koen en Jeroen die een aantal weekenden zijn geweest. Koen zei nooit veel, maar werken kon hij als geen ander. Palm Beach gebruiken als training voor het militaire leven, dan weet je dat je als BeachCrew flink aan het bikkelen bent. En Jeroen die vaak langer aan het reizen was dan dat hij op locatie zat. Den Helder wat ligt dat ver weg. Het mooie aan Jeroen was dat hij vooral ’s ochtends wat moeite had met de weg vinden. Wakker worden was niet z’n sterkste punt, maar zeker leuk om te zien. Verder hard werken en altijd zin om een avondje te stappen of een biertje te drinken. En ik kan jullie vertellen... die avond stappen gaat er komen. Ik hoop iedereen nog is te zien of te spreken. En dan zullen we vast herinneringen ophalen maar we zullen ook zeker nog een feestje vieren want dat is wat wij als BeachCrew als geen ander kunnen!

terug